(μουσική τίτλων αρχής)
(ήχος φλογέρας)
-Γκόλφω μου! -Τάσο μου!
Πρωί πρωί άρχισες το κελάηδημα!
Τι κάνει το πουλάκι όταν χάσει το ταίρι του;
Το βάζει στο κελάηδημα και το καλεί να 'ρθει κοντά του.
-Τι όμορφα που τα λες. -Είναι επειδή σε αγαπάω.
Η αγάπη σου μου στολίζει τα λόγια. Ομορφαίνει τη ζωή μου.
Δίχως εσένα θα ήταν όλα μαύρα και σκοτεινά.
Πες μου, Γκόλφω. Εσύ δεν με πεθύμησες;
Μήπως σε στερήθηκα και καθόλου για να σε επιθυμήσω;
Πάντα κοντά μου σ' έχω. Σ τον ύπνο και στον ξύπνιο μου.
Κι αν οι ράχες και τα λαγκάδια σε κρύβουν από τα μάτια μου...
γίνομαι όνειρο, Τάσο μου και σε ακολουθώ.
Πες μου κι άλλα. Είναι η φωνή σου βάλσαμο για κάθε πόνο.
Τα λόγια σου φέρνουν την άνοιξη μες στην καρδιά μου.
-Τάσο, θα μ' αγαπάς πάντα; -Πάντα.
-Και δεν θα χωριστούμε ποτέ; -Μόνο ο θάνατος θα μας χωρίσει.
-'’ντε, ρε Δήμο, ακόμα; -Να φτιάξω το μουστάκι, θεια.
Ο ήλιος ψήλωσε και τα πρόβατα είναι ακόμα στο μαντρί.
Τι φτιάχνεσαι τόση ώρα;
Ομορφιά είναι αυτή. Δεν είναι παίξε-γέλασε.
Τι φταίω εγώ αν με έκανε ο Θεός λεβέντη και...
ξελιγώνονται οι τσούπρες όταν με βλέπουν;
Δεν παρατάς τις χαζομάρες και να κοιτάξεις τα πρόβατα;
Με τον ήλιο τα βγάζουμε, με τον ήλιο τα μπάζουμε...
τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε; Εμείς το πάθαμε.
-Καλά, μη φωνάζεις. -Τι να μη φωνάζω; Δίκιο έχω.
'Ελα, πιες τον καφέ σου.
Γεια στα χέρια σου, ρε θειά. Μερικλαντάν!
-Πού είναι η Γκόλφω; -Εδώ ήταν. Δεν ξέρω πού πήγε.
Κάνεις πως δεν ξέρεις. Θα σαλιαρί- ζει με τον λεγάμενο στις ρεματιές.
Τι γαλήνιο που κυλάει σήμερα το ποτάμι, Γκόλφω.
Σαν σήμερα πάνε δυο χρόνια που πρωτοσμίξαμε.
-Πότε κύλησαν κιόλας; -Τόσο γαλήνια, τόσο ευτυχισμένα.
-Δεν είναι έτσι; -Ναι, Γκόλφω.
Το μόνο που με στενοχωρεί είναι που είμαστε τόσο φτωχοί.
-Γιατί σε στενοχωρεί αυτό; -’ν είχαμε λεφτά...
θα χτίζαμε ένα μεγάλο σπίτι, πλάι στη ρεματιά...
-...και θα ζούσαμε σαν αφεντάδες. -Τι με νοιάζουν αυτά;
Μου φτάνει να είμαι κοντά σου. 'Οταν είμαι στην αγκαλιά σου...
όλο το χρυσάφι του κόσμου είναι δικό μου.
Σ' αγαπάω, Τάσο. Σ' αγαπάω με όλη μου τη ψυχή.
-Φτου σκωλικομυρμηγκότρυπα! -Παναγιά μου, ο Γιάννος!
Που να με πάρει ο διάολος και ο μύλος να μ' αλέσει!
Ζυμάρι να με κάνουνε και να με φάνε οι κότες!
Στο ψητό σας τσάκωσα και σας έκανα χαλάστρα.
Δεν κάνουμε κακό, Γιάννο. ’γαπιόμαστε.
Κι ας το μάθουν όλοι. Γρήγορα εγώ κι η Γκόλφω θα 'μαστε ζευγάρι.
Ποιος την χάρη σου, που θα έχεις τέτοια τσούπρα να σε γαργαλάει;
’λί σε μένα τον μαγκούφη, που με άφησε η Γιάννενα ορφανούλη.
Πώς την είχα! 'Ετσι την κρατούσα. Του πουλιού το γάλα της έδινα.
Ως και ξύλο της έδινα! Γιάννενα, γιατί μου το 'κανες αυτό;
Μη κάνεις έτσι, Γιάννο. Κάποια θα βρεθεί και για σένα.
Ούτε θηλυκιά γίδα δεν με θέλει τώρα εμένα.
Παρακαλώ, καμ, καμ.
Εδώ, πλιζ!
Τι σουλούπια είναι τούτα; Πώς ξεφυτρώσαν εδώ πάνω;
Περιγυτάδες θα 'ναι. Για σάλτα να δεις τι θέλουν.
Μωρ' τι είναι τούτο; Πίσω μου σ' έχω, σατανά.
-Γεια σας, κουμπάροι. -Γκουντ μόρνινγκ.
'Ορνιο να σε πουν τα παιδιά σου.
-Τι ωραίος 'Ελληνος. -Τι λες, μωρέ κουμπάρα;
Εγώ σέλινος; Σιγά σιγά θα με πεις και καρότος.
-Βέρι νάις μπόι. -'Οσο για μπόι, άλλο τίποτα.
-Το κληρονόμησα από τη γιαγιά μου. -Θέλουμε πάμε στο Στιξ.
-Δεν ξέρω κανένα στιξ. -Είναι εδώ στο Χελμός.
-Ω, ναι. Στο Χελμός. -'Ελα, παππού μου να σου δείξω...
-...τα αμπελοχώραφά σου. -Εδώ είναι. Μαυρονέρι.
Πού να πάρει ο διάολος! Το Μαυρονέρι ζητάτε;
Γιατί δεν μου λέτε ότι θέλετε να πάτε στο αθάνατο νερό;
'Ερχεται εσύ, μου δείξει κι εγώ πληρώσει καλά.
-Θα δείξει εμάς ντρόμο; -’, μη μου κάνεις τέτοια.
-Τι θέλουν οι ξένοι; -Να πάνε ως το Μαυρονέρι.
’δειάζεις να τους πας ως εκεί; Εγώ φυλάω τα πρόβατα του Ζήση...
κι αλίμονό μου, αν μου λακίσει κανένα. Θα σε πληρώσουν καλά.
-Θα σε πληρώσω καλά. -Ευχαριστώ, δεν θέλω πληρωμή.
Χρέος μας είναι να περιποιούμα- στε τους ξένους.
-Θενκ γιου βέρι ματς. -Πάμε.
Ρίχνε καμιά μάτια και στα δικά μου πρόβατα.
Μείνε ήσυχος, Τάσο.
(μουσική)
-'Ωρα καλή σου, Γκόλφω. -'Ωρα καλή σου, Κίτσο.
Γκόλφω, στάσου. Θέλω κάτι να σου πω.
Βιάζομαι. Η μάνα μου θα με περιμένει.
'’κου πρώτα αυτό που θα σου πω κι ύστερα πας στην μάνα σου.
’ς είναι. Πες μου τι έχεις να μου πεις.
'’κουσε, Γκόλφω. Το τι είμαι εγώ, το ξέρεις καλά.
Είμαι ανιψιός του τσέλιγκα, από την οικογένεια των Ζησιμαίων.
'Εχω πραμάτεια περισσή και πολλούς κάμπους.
-Να ζήσεις, να τα χαίρεσαι. -'’κου γιατί σ' το λέω.
Σκέφτηκα να παντρευτώ και αποφά- σισα να πάρω εσένα για γυναίκα.
-Τι λες εσύ, Γκόλφω; -Κίτσο...
δεν είναι ακόμα καιρός να παντρευτώ.
Και για να πούμε την αλήθεια...
είναι αταίριαστο να κάνεις εμένα ταίρι σου.
Δε σου ταιριάζω; Πολύ περηφανεύ- τηκες τώρα τελευταία.
-Σάμπως πολύ μας καμαρώνεις. -Εγώ περήφανη; Εγώ καμαρώνω;
'Οχι, Κίτσο. Δεν έχασα ακόμα το μυαλό μου...
για να σηκώνω κεφάλι στο πρώτο λεβεντόπαιδο του τσελιγκάτου.
'’λλη να βρεις. 'Ομοια στο σόι σου και στο βιος σου.
-Γιατί εγώ είμαι φτωχιά. -'Οχι, δεν είσαι φτωχιά.
'Ολα τα διαμάντια του ντουνιά θαμπώνονται από τα μάτια σου.
-Εγώ είμαι ο φτωχός. -Συμπάθα με, αλλά άργησα.
Ποιος είναι ο στερνός σου λόγος; Πες το μου για να ξέρω.
'Ερχεται ο Γιάννος. Ποιος ξέρει τι θα πει, αν μας δει μαζί;
Είδες να μη θελήσει γυναίκα μου να γίνει;
Ο ανιψιός του τσέλιγκα, των Ζησιμαίων εγγόνι...
μια βοσκοπούλα γύρεψε και εκείνη δεν τον θέλει.
Μα, Γκόλφω, ξέρε το καλά. Δεν χωρατεύει ο Κίτσος.
Αν λάχει κι άλλον αγαπάς, μαύρη, πικρή σου μοίρα!
(μουσική)
Γεια σου, Κίτσο. Γεια σου, λεβεντόπαιδο.
’σ' τα αυτά, Γιάννο κι άκου το σεκλέτι μου.
-Μπα; Είσαι σεκλετισμένος; -Ναι, ρε Γιάννο.
'Εχω μια πέτρα στα στήθια και με πλακώνει.
Ε, να πάρουμε ένα βίντσι και να τη σηκώσουμε.
Δεν είναι ώρα για χωρατά. '’κουσέ με, ρε Γιάννο.
Πίστευες ποτέ ότι μια βοσκοπούλα θ' αρνιόταν να γίνει γυναίκα μου;
-Μπα; Μωρ' τι μου λες; -Ναι, μου αρνήθηκε.
Τι με ωφελεί να έχω τόσα πρό- βατα και τόσο βιος...
όταν μια φτωχιά βοσκοπούλα περι- φρονεί και μένα και το βιος μου;
-Σάμπως πολύ να βιάζεσαι. -Γιατί, ρε Γιάννο;
Καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια.
Ξέρεις τι μαγαρόπλαστες που είναι οι γυναίκες;
'Οταν τους λες για παντρειά, κάνουν πως δεν θέλουν.
Τα μάτια χαμηλώνουν και καταγής κοιτάνε.
Μα μέσα η καρδούλα τους, από την πολλή χαρά τους, χορεύει.
Εγώ σου λέω ότι στα σωστά δε με θέλει. Πού θα μου πάει όμως;
-Πού χάθηκες εσύ πρωί πρωί; -Πετάχτηκα ως τον Τάσο, μητέρα.
Καλά το κατάλαβα. Κ όρη μου, αυτά που κάνεις δεν είναι σωστά.
-Δεν κάνω τίποτα κακό, μητέρα. -’υτό το λες εσύ.
Ξεχνάς όμως ότι είσαι ορφανή και απροστάτευτη. Ο κόσμος είναι κακός.
Ο κόσμος να κοιτάει την δουλειά του.
Εγώ τον αγαπάω. Θα κάνω αυτό που λέει η καρδιά μου.
Ο Τάσος μου το 'πε ξεκάθαρα. Γρήγορα θα παντρευτούμε.
Μακάρι, κόρη μου. Μ' όλη μου την ευχή.
Να σε δω νυφούλα κι ύστερα ας πεθάνω.
’, έτσι; Και τα εγγονάκια σου ποιος θα τα μεγαλώσει;
Ο Θεός να δώσει να 'ρθουν όλα δεξιά.
Πετάξου ως τη βρύση να γεμίσεις το σταμνί. Δεν έχουμε στάλα νερό.
Καλά. Πάω, μητέρα.
Κι όχι να πας πάλι στον Τάσο.
Ο Τάσος πήγε με κάτι περιγυτάδες στο αθάνατο νερό.
(τραγούδι)
Σταυρούλα, άσε το σταμνί σου κι έλα μαζί μας.
Δεν ζουρλάθηκα να τραγουδάω στις βρύσες σαν τα ξωτικά.
Με το συμπάθειο, Σταυρούλα, αλλά δεν θαρρώ ότι τα λες σωστά.
-Τίνος σταμνί είναι αυτό; -Δικό μου.
-Βγάλ' το. -'’μα γεμίσει.
-Τώρα αμέσως να το βγάλεις. -Γιατί μου μιλάς έτσι;
'Ετσι θέλω. Βγάλ' το, γιατί θα το πετάξω και θα το κάνω θρύψαλα.
-Γιατί θα το πετάξεις; -Γιατί εμένα με λένε Σταυρούλα.
Είμαι η κόρη του τσέλιγκα που όλη η βλαχουριά τον τρέμει.
Και δεν μου πρέπει να καρτερώ εσένα πρώτα να γεμίσεις.
Κι αν είσαι και παπάς, με την αράδα σου θα πας.
Να η αράδα που θα πάω.
-Γιατί, Σταυρούλα; -Πολύ ψηλά τον πήρες τον αμανέ.
Θαρρείς πως εσύ είσαι και άλλη καμιά.
Να σκάσεις, να πλαντάξεις. Μάθε πως ό,τι κι αν κάνεις...
εμένα δεν θα με φτάσεις ποτέ. Είσαι σκαλούνια χαμηλά.
Σαν αυτή τη γη που τη πατάω, έτσι σε λογαριάζω.
Σ' έχουν γελασμένη. Εγώ δεν είπα ποτέ κακό για σένα σε κανένα.
Μ' ακούσατε ποτέ να λέω κακό για την Σταυρούλα;
Ποτέ!
Βάλ' το καλά στο μυαλό σου. ’ν δεν σου κόψω εγώ τον βήχα...
μια για πάντα, να μη με λένε Σταυρούλα.
Καλέ, αυτή ζουρλάθηκε. Για δέσιμο είναι.
'’σ' την, Γκόλφω. Μη τη ξεσυνερίζεσαι.
-Δεν αξίζει τον κόπο να χολιάζεις. -Δεν την έμαθες ακόμα;
-Είναι κακιά και ψηλομύτα. -Τι λέτε; Πάμε;
Καλημέρα σας!
-Καλημέρα σας. -'Ωρα καλή σας, τσούπρες.
Μην είδατε τον γιο μου, τον Τάσο;
-Εγώ τον είδα. -Και πού πάει;
Πάει στην ώρα τη καλή, την ευλογημένη.
Δεν πάει και στον διάολο και ακόμα παραπέρα;
'’φησε μονάχα τους τα πρόβατα.
Τον πήραν κάτι περιγυτάδες και πήγαν στο αθάνατο νερό.
Μπαρμπά Θανασούλα, τι έχω να σου πω!
Τάξε μου να σου πω τα συχαρίκια.
-Τι είναι, ρε Δήμο; -'’πλωσε πρώτα το πουγκί.
-Πες το πρώτα κι ύστερα σου δίνω. -Πριτς που θα σ' το πω.
Τόσο σπουδαίο είναι αυτό και θέλει συχαρίκια, ξάδερφε;
-Είναι και παραείναι, ξαδερφούλα. -Πες το και μας έσκασες.
Θα σ' το πω και κάνε όπως ορίζεις.
Ο ένας από τους ’μερικάνους που πήγαινε με τον γιο σου...
να δει το Μαυρονέρι, όταν είδε τον γιο σου να περνάει...
από την ράχη, σκέφτηκε να περά- σει κι αυτός με τον ίδιο τρόπο.
Μα του 'ρθε μια ζαλάδα και πάρ' τον κάτω.
Με του Θεού την δύναμη, τον έσωσε ο Τάσος.
’υτά που λες έγιναν με τον Τάσο και τον ’μερικάνο.
Γι' αυτό το μήνυμα ήθελες και συχαρίκια;
-’υτό είναι για να κλαις. -Κούνια που σε κούναγε.
'’κου να δεις γιατί θέλω συχαρίκια.
Ο Τάσος έφυγε φτωχός και γυρίζει πλούσιος.
Πεντακόσια δολάρια του 'δωσε επειδή του 'σωσε την ζωή.
-Πεντακόσια δολάρια; -Ναι, πεντακόσια.
’λήθεια μας λες, μωρέ ή μας κοροϊδεύεις;
’μ, τι νομίζεις; Ψέματα τσαμπουνάω τόση ώρα;
Μπροστά στα μάτια μου τα μέτρησε ο ’μερικάνος.
-Και πού είναι τώρα ο Τάσος; -Να, έρχεται.
’λήθεια, γιε μου, είναι αυτά που μας έψαλε ο Δήμος;
-Περικαλώ, με προσβάλεις. -’λήθεια είναι, πατέρα.
-Πεντακόσια δολάρια κέρδισα. -Να ζήσεις, να τα χαίρεσαι.
-Να τα χαιρόμαστε, εννοείς. -Τι είναι αυτά που λες, Τάσο;
’κούστε όλοι αυτό που θα πω. Πατέρα, αγαπώ από καιρό τη Γκόλφω.
Και θέλω να τη κάνω γυναίκα μου. Μου δίνεις την ευχή σου;
Μ' όλη μου τη καρδιά, γιε μου. Χαρά μου να κάνω τέτοια νύφη.
Είμαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου.
Τάσο μου! Μου φαίνεται σαν ψέματα.
Να μας ζήσουν! Να μας ζήσουν!
'Ωστε έτσι, ε; ’ρραβωνιάστηκε με τον Τάσο.
Ναι. Τα είχαν από καιρό φτιαγμένα. Φαίνονταν πολύ ερωτευμένοι.
’, τη σιγανοπαπαδίτσα. Και μας έκανε την αγιαστούρα.
-Καλά έλεγα εγώ ότι είναι φίδι. -Δεν έχεις δίκιο, Σταυρούλα.
-Είναι καλή κοπέλα. -’υτή καλή; ’υτή είναι στρίγγλα.
Γιατί μιλάς έτσι για την Γκόλφω; Σου 'χει κάνει τίποτα;
-Τίποτα. -Τότε γιατί δεν την χωνεύεις;
Γιατί όλο το χωριό δεν μιλά παρά γι' αυτήν.
''Τι καλό κορίτσι η Γκόλφω''. ''Τι όμορφο κορίτσι η Γκόλφω''.
Πιο πολύ μιλάνε γι' αυτήν, παρά για μένα που είμαι τσελιγκοπούλα.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, μας παίρνει τώρα και τον Τάσο.
Το πιο όμορφο παλικάρι του χωριού. Ε, αυτό πάει πολύ.
-Με γεια της, με χαρά της. -’υτό θα το δούμε.
(ήχος από φλογέρα)
-Γεια σου, Σταυρούλα. -Καλημέρα, Τάσο.
-Για πού το 'βαλες; -Για τη στρούγκα του πατέρα.
Με βοηθάς λιγάκι να κατέβω γιατί πιάστηκα;
Μετά χαράς.
’πό τον καιρό που αρραβωνιάστηκες σε χάσαμε, Τάσο.
Μήτε σε γάμους φαίνεσαι, μήτε σε πανηγύρια, που λέει η παροιμία.
-Δεν καταλαβαίνεις, Σταυρούλα; -Πως δεν καταλαβαίνω.
Βλέπεις η Γκόλφω στάθηκε τυχερότερη από μας.
Μας πήρε το καλύτερο παλικάρι του χωριού.
Δεν βαριέσαι, Σταυρούλα. Τι είμαι εγώ; 'Ενας φτωχός τσοπάνος.
Μπορεί να 'σαι φτωχός, μα είσαι όμορφος, Τάσο.
Και μια κοπέλα αυτό κοιτάει, όχι τα πλούτη.
-Γιατί μου τα λες αυτά; -Γιατί...
Τάσο!
-Καλημέρα, Σ ταυρούλα. -Καλημέρα. Εγώ πηγαίνω.
Γεια σου, Τάσο.
-Τι έπαθε αυτή; -Δεν ξέρω.
Είναι κάμποσος καιρός που δεν με χωνεύει, χωρίς να της κάνω κάτι.
-Τι σου έλεγε; -Πως σε ζηλεύει...
επειδή πήρες το πρώτο παλικάρι του χωριού.
Τάσο, την φοβάμαι αυτή την γυναί- κα. Θέλει να μας κάνει κακό.
Μην είσαι κουτή. Τώρα πια τι μπορεί να μας κάνει;
'Ελα. Πάμε στον παλιό νερόμυλο, που είναι τόσο όμορφα.
(μουσική)
-Καλημέρα, τσελιγκοπούλα μου. -Καλώς τον Γιάννο.
-Μου μήνυσαν πως με θες. -Ναι. Κάτι σε θέλω. Κάτσε.
-Τι να σε φιλέψω; Μαστίχα ή κονιάκ; -'Ο,τι να 'ναι.
Θα σου φέρω μια μαστίχα, που είναι και μυρωδάτη.
Μια και κάνεις τον κόπο, φέρε και την μπουκάλα μαζί.
'Ο,τι θέλει ο Γιάννος.
Στις χαρές σου, τσούπρα μου. ’χ, ποιος θα 'ναι ο τυχερός;
-Ο Τάσος. -Τι; Ποιος;
Ναι, Γιάννο. Ο Τάσος. ’υτός θα γίνει άντρας μου.
Είσαι με τα καλά σου ή ζουρλάθηκες;
Δεν ζουρλάθηκα. Το είπα και το ξανάλεω. Μόνο τον Τάσο θα πάρω.
Μα αυτός είναι αρραβωνιασμένος με τη Γκόλφω.
-Θα τον ξε-αρραβωνιάσουν. -Και ποιος θα τον ξε-αρραβωνιάσει;
-Εσύ. -Εγώ;
Ναι, Γιάννο, εσύ. Μοναχά εσύ μπορείς να του γυρίσεις τα μυαλά.
Κι αν το καταφέρεις, θα 'χεις από μένα ό,τι ζητήσεις.
-Δέκα προβατίνες θα σου χαρίσω. -Εμ, βέβαια. Είναι κι αυτό.
-Ο πατέρας σου τι λέει; -Ο πατέρας μου είναι σύμφωνος.
-Τότε το πράγμα αλλάζει. -Δέχεσαι λοιπόν;
Για το χατίρι σου μονάχα. Τώρα αμέσως θα πάω να του μιλήσω.
Και να δεις που θα σε καλοδεχτεί. Και ή θα πει αμέσως το ''ναι''...
'Η που θα με κάνει τόπι στο ξύλο.
-'Ωρα καλή σου, Τάσο. -Καλώς τον Γιάννο.
-Ποιος αγέρας σε έφερε κατά δω; -Διάβαινα απ' όξω κι είπα να μπω.
Πώς το 'παθες; Κόπιασε.
-Τι με κοιτάς έτσι; -'Εχω τον λόγο μου.
-Ποιον λόγο; -Ξέρεις τι λέω, ρε Τάσο;
Πως μετά από μένα, είσαι το πιο όμορφο παλικάρι στο χωριό μας.
-Και λοιπόν; -Να, πώς να σ' το πω;
-Είναι κρίμα να χαραμιστείς. -Τι θες να πεις; Για μίλα καθαρά.
’ν ήθελες, θα μπορούσες να μην είσαι αυτός που είσαι...
-...αλλά αυτός που πρέπει να είσαι. -Για κάν' το λιανά. Τι τσαμπουνάς;
Θα σ' το πω και ο Θεός να βάλει το χέρι του.
Θες ν' απαρνηθείς την Γκόλφω και να πάρεις την Σταυρούλα...
τη κόρη του τσέλιγκα; Θα σου κάνω εγώ τα προξενιά.
Τι είπες, ρε σκουλήκι; Το σκέφτηκες καλά αυτό που είπες;
Εμπρός, γκρεμοτσακίσου από δω, παλιοτόμαρο!
Καλά, Τάσο. Καλά. Πάω.
Μήπως θες να το ξανασυζητήσουμε το πράγμα;
Βρε αεί στο διάολο! 'Οξω! Ουστ!
-Γεια σου, Κίτσο. -Καλώς τον Γιάννο.
-Τον είδες τον Τάσο; -Και πώς δεν τον είδα;
-Πώς σου φάνηκε σήμερα; -Μέρεψε ψίχα ψίχα.
-’ληθινά, ρε Γιάννο; -’μ τι; Χωρατά;
'’λλος ο Τάσος ήταν όταν του είπα να απαρνηθεί την Γκόλφω...
και να πάρει τη Σταυρούλα και άλλος έγινε τώρα.
Στην αρχή...
όσα τροπάρια έχει η Μεγαλοβδομάδα, τόσες βλαστήμιες μου έριξε.
Μα εγώ τον πήγα λάου λάου και τον μισοκατάφερα.
Τι σου είπε; Θα την πάρει την Σταυρούλα; Ναι ή όχι;
-Υπόσχεση δεν μου 'δωσε. -Τότε τι κουραφέξαλα μου λες;
-Μη μου θυμώνεις, Κίτσο μου. -Τι θες να κάνω;
Στάσου ν' ακούσεις πρώτα κι ύστερα με βρίζεις.
-Δεν τ' αφήνεις αυτά; -Μάθε το λοιπόν πως ο Τάσος...
από χθες άρχισε να το συλλογίζεται πολύ να γίνει γαμπρός του Ζήση.
’ν μπορέσεις να κάνεις τον Τάσο να πάρει τη Σταυρούλα...
τότε η Γκόλφω σίγουρα θα πάρει εμένα για άντρα της.
'Ετσι θα 'χεις κέρδος και από μένα και από την Σταυρούλα.
’μάν, έρχεται ο μπάρμπας σου.
Τον είδες τον Τάσο, Γιάννο;
Μ' άκουσες, βρε ζαγάρι; Τον είδες, ναι ή όχι;
-'Οχι, κυρ Ζήση μου. -Τι όχι, βρε βρομόσκυλο;
Φάγατε τα λυσσακά σας να με πείσε- τε να γίνει γαμπρός μου ο Τάσος.
Και τώρα με κοροϊδεύετε σαν να είμαι μωρουδέλι.
Καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια.
-Σκάσε! -'Εσκασα.
-Πού είναι ο Τάσος τώρα; -Στη στρούγκα του, μπάρμπα.
Πάμε ως εκεί. Θα του τα πω μονάχος μου.
Και δεν του τα λες; Σκασίλα μου.
-Γεια και χαρά σου. -Καλώς ορίσατε.
-Πώς από 'δω, κυρ τσέλιγκα; -'’κου εδώ, λεβέντη μου.
’π' τον καιρό που ξέγραψες την ίδια σου την ζωή...
για να σώσεις τον ξένο, σ' έβαλα στην καρδιά μου.
’υτή σου η παλικαριά δεν είναι μικρό πράγμα. 'Ετσι, Κίτσο;
-Ναι, μπάρμπα. -Κι εγώ εγκρίνω κι επαυξάνω.
-Το χρέος μου έκανα, κυρ Ζήση. -Και μόνο γι' αυτό...
αξίζει να γραφτείς στο συγγενο- λόι των Ζησιμαίων.
Μ' άλλα λόγια, πιο ξάστερα, αποφασίζεις, Τάσο...
να απαρνηθείς την Γκόλφω και να γίνεις γαμπρός μου;
'Ολο το βιος μου θα γίνει δικό σου. Τι λες εσύ; Δέχεσαι;
Ευχαριστώ για την προτίμησή σου. Μ' όλη μου τη καρδιά...
θα δεχόμουν να πάρω τη Σταυρούλα. Μα τώρα...
-Τι τώρα; -Να, τώρα δυσκολεύομαι.
-Γιατί; -Τι θα πει ο κόσμος...
αν αφήσω τη Γκόλφω, που την αρραβωνιάστηκα από αγάπη;
Πρώτος εσύ θα με πεις προδότη.
'Ωστε αψηφάς και σόι και πραμάτεια;
Για καλοσυλλογίσου το, κυρ Ζήση, τι μου λες να κάνω.
Θα γίνεις αρχοντόβλαχος. ’υτό σου λέω να κάνεις.
-Μα εσύ καθώς καταλαβαίνω... -Για κάν' τε ψίχα υπομονή.
-Σκασμός εσύ. -'Εσκασα.
'’κου, μπάρμπα. '’σε τον Τάσο να σκεφτεί.
Κι εγώ θαρρώ πως σίγουρα θα νιώσει το συμφέρον του.
'’κου, λεβέντη. Το γιόμα θα μου 'ρθουν συμπεθεριά κι από αλλού.
Σου δίνω διορία να σκεφτείς ως την ώρα που θα πέσει ο ήλιος.
’ν λάχει και δεχτείς, στείλε μήνυμα με τον Γιάννο.
’πό το απόγιομα κι ύστερα, δεν θέλω μήτε ν' ακούσω.
Πάμε, ανιψιέ.
Σκέψου, Τάσο, τι χάνεις.
Το κατάλαβες ότι είσαι ντιπ κοκορόμυαλος;
Δεν είναι κρίμα να την απαρνηθώ χωρίς να μου φταίξει σε τίποτα;
Και θες μεγαλύτερο φταίξιμο απ' αυτό που σέρνει;
-Ποιο; -Τη φτώχια που την δέρνει.
-Κι είναι φταίξιμο η φτώχια; -’μ τι είναι;
Τότε όλοι οι φτωχοί στον κόσμο είναι φταίχτες;
Τρεις περδικούλες κάθονται και πίνουν ταμπάκο.
Μοιρολογούσαν κι έλεγαν, μοιρολογούν και λένε.
'Οχι οι φτωχοί. Η φτώχια τους είναι το φταίξιμο. Μπήκες;
-Ξέρω κι εγώ; -Βρε ζωντόβολο...
εγώ αν ήμουν πλούσιος, ξέρεις τι θα 'μουν; Δεσπότης.
-Τι θα πει ο κόσμος; -Μπράβο τού του παλικαρά!
’υτό θα πει ο κόσμος. Ο κόσμος που 'χει νιονιό κι όχι κουρκούτι.
Πώς να ξεχάσω, Γιάννο μου, τόσων χρόνων αγάπη;
’γάπη σαν τριαντάφυλλο, αθώα σαν το κρίνο.
Σαν το αρνάκι άκακη και αγνή σαν αγγελούδι.
Και κάτασπρη σαν κόρακας και μαύρη σαν το χιόνι.
Και κολοκύθια τούμπανα και αέρας γιαχνισμένος.
-Με κοροϊδεύεις; -Ε, ρε κακομοίρη!
'’κου αγάπη! Με αγαπάς; Σε αγαπώ. Και στη κοιλιά η λόρδα.
-Δεν αγάπησες, γι' αυτό τα λες. -Κρίμα στο μπόι σου.
Θα 'σαι αφιονισμένος για να κλωτσάς μια τέτοια τύχη.
Ο Χριστός το είπε καθαρά. ''Τα καλά και συμφέροντα''.
Το ξέρω ποιο είναι το συμφέρον. Μα όταν σκέφτομαι...
το χέρι της Γκόλφως με τον αρρα- βώνα στο δάχτυλο, κάτι με πνίγει.
Πάρ' το απόφαση να γίνεις τσελιγκόπουλο κι άσε τις χαζομάρες.
-Σήκω να πάμε στον τσέλιγκα. -Δεν πάω πουθενά.
Ο ήλιος όσο πάει και γέρνει και ο Ζήσης θα προσμένει ως το γιόμα.
-Σήκω, σου λέω. -Παράτα με.
Θα σκεφτώ. Κι αν το αποφασίσω, θα πάω μονάχος μου.
Ζωντόβολο γεννήθηκες, γομάρι θα πεθάνεις.
-Καλημέρα, Βασούλα. -Πού πας έτσι τρεχάτη, Γκόλφω;
-Με περιμένει ο Τάσος. -Καλότυχη κοπέλα. Σε ζηλεύω.
Φτύσε με, μη με ματιάσεις. Εύχομαι να βρεις κι εσύ έναν σαν τον Τάσο.
’πό το στόμα σου και στου Θεού το αφτί.
-'Ωρα καλή σου, Τάσο μου. -'Ωρα καλή σου, Γκόλφω.
Μόνο Γκόλφω λες; Το ''Γκόλφω μου'' τι έγινε;
-Γιατί είσαι χολιασμένος; -Δεν είμαι χολιασμένος.
Βάλθηκες να με φοβίσεις; Παίζεις με την καρδιά μου;
Φτάνει. Η καρδιά μου τρέμει σαν πουλάκι στα νύχια του γερακιού.
'Ελα, Τάσο μου. Δώσ' μου ζωή, γιατί έσβησα.
Γιατί δεν μου μιλάς;
Σ' ορκίζω στην αγάπη μας, μη με τρομάζεις άλλο.
-'Ελα, Τάσο μου. -Τραβήξου παραπέρα.
Πρόσεξε καλά αυτό που θα σου πω.
Χωρίς να λογαριάζουμε πως η ζωή είναι πέλαγος, αγαπηθήκαμε.
Μας μέθυσε η αγάπη. Μας σκότισε το νου μας.
Δεν μας άφησε να δούμε τη φτώχια μας.
Τι σκοπό έχουν τα λόγια σου; Γιατί μου τα λες αυτά;
'Ηρθε ο καιρός να ξυπνήσουμε. Είναι όμορφο το όνειρο της αγάπης.
Μα με όνειρα δεν ζει κανείς σ' αυτόν τον κόσμο.
Μ' αγάπησες, σ' αγάπησα, είμαστε ίσοι. 'Ηταν κι αυτό ένα παιχνίδι.
Τώρα ήρθε ο καιρός να πάψουν τα χωρατά και τα παιχνίδια...
και καθένας να κοιτάξει το συμφέρον του.
-Σε λησμονάω. Λησμόνα με κι εσύ. -Τάσο, αλήθεια μου τα λες αυτά;
Πάρε τον αρραβώνα σου και δώσ' μου τον δικό μου.
Τι λες; Θαρρείς πως μόνο δαχτυλίδι μου χρωστάς;
-Χρωστάς καρδιά σε μένα! -'Οπως μάζεψα εγώ το μυαλό μου...
-...κάνε κι εσύ το ίδιο. -Στάσου! Πού πας;
-’φησέ με! -Τάσο!
Τάσο!
(μουσική)
Πού να το χωρέσει ο νους του ανθρώπου τέτοιο πράγμα;
-Ο Τάσος ν' απαρνηθεί τη Γκόλφω. -'Ημαρτον, Παναγία μου!
-'’μοιρη Γκόλφω, τι σου έτυχε. -Μήπως είναι κακογλωσσιά;
-Μακάρι να 'ταν, μα είναι αλήθεια. -Κορίτσια, ο Γιάννος.
’υτός θα ξέρει, να τον ρωτήσουμε.
-Καλημέρα, Γιάννο. -Καλώς τα αγγελούδια μου.
Είναι αλήθεια ότι αρνήθηκε ο Τάσος την Γκόλφω...
-...και παντρεύεται τη Σταυρούλα; -’λήθεια είναι.
-Θέλετε να μάθετε κάτι; -Τι;
Εγώ κατάφερα με τα λόγια να κάνω τον Τάσο να την απαρνηθεί.
-Χωρίς εμένα δεν θα γινόταν τίποτα. -Εσύ;
Τι τα ήθελε ο Θεός τα αγγελούδια;
-Καλησπέρα, πατέρα. -Μη με λες έτσι.
Ισχύει αυτό που άκουσα ή μπας και με κορόιδεψαν;
-Ναι, πατέρα. ’λήθεια είναι. -Τι λες, μωρέ σκυλί;
-'Εκανες αυτή την ατιμία; -Το συμφέρον μου κοίταξα.
Το συμφέρον σου; Φτου σου! Με ντρόπιασες, μωρέ.
Τόσα χρόνια περπατούσα με καθά- ριο το μέτωπο.
Πώς θ' αντικρίσω τώρα τους συγχωριανούς μου;
Τι να τους πω, μωρέ; Πως είμαι πατέρας ενός προδότη;
Φύγε! Να μη σε ξαναδούν τα ματιά μου, παλιόσκυλο!
-Καλώς τον Τάσο μου. -Γεια σου, Σταυρούλα.
-Γιατί είσαι στενοχωρημένος; -Μάλωσα με τον πατέρα μου.
-Γιατί; -Δεν συμφωνεί μ' αυτά που γίνονται.
Και τι μας νοιάζει; Σάμπως αυτός θα παντρευτεί ή εσύ;
-Μη χαλάς τη ζαχαρένια σου. -Μ' έδιωξε από το σπίτι.
Και γι' αυτό χολοσκάς; 'Ωσπου να παντρευτούμε...
θα μείνεις στο κονάκι της στρούγκας μας.
Κι απ' τον γάμο και πέρα, θα είσαι εδώ μέσα σαν βασιλιάς.
'Ολα δικά σου θα 'ναι. Και πρώτα απ' όλα εγώ.
Κοίταξε με καλά. Δεν είμαι όμορφη, Τάσο;
Ναι. Είσαι όμορφη.
(μουσική)
(τραγούδι)
Πάλι στο μοιρολόι το έριξες; Κούφια η ώρα που σε ακούει.
Σήκω πάνω και σιγύρα γρήγορα, γιατί θα 'ρθουν μουσαφιραίοι.
-Μήπως θα 'ρθει ο Τάσος; -Τον Τάσο να μη τον μελετάς πια.
Βγάλ' τον από τη καρδιά σου, όπως σ' έβγαλε κι εκείνος.
-Εδώ θα 'ρθει ο τσέλιγκας. -Τι θέλει εδώ αυτό το αγρίμι;
Σύρε να του πεις να μη πατήσει εδώ μέσα...
γιατί θα γίνω λύκαινα και θα τον ξεσκίσω.
Τι σου 'φταιξε ο τσέλιγκας; Γι' άλλον να γίνεις λύκαινα.
’υτός φροντίζει για το καλό σου. 'Ερχεται να σου πει...
-...να πάρεις τον Κίτσο. -Να πάρω τον Κίτσο;
Ναι, έτσι θα βγουν τα μάτια του προκομμένου.
Τσελιγκοπούλα γίνεσαι, όμοια μ' εκείνον.
Και θα λουφάσουν και οι κακές οι γλώσσες.
Βγάλ' το από το νου σου ότι η Γκόλφω θα παντρευτεί.
Εγώ παντρεύτηκα, μα η μαύρη μοίρα μου άρπαξε τον άντρα μου.
Και χήρα θα μείνω σε όλη μου τη ζωή.
Τον εχθρεύομαι τον κόσμο. Τον αρνιούμαι, γιατί είναι ψεύτης.
Τρελάθηκες; ’κόμα δεν τον πήρες και λες ότι χήρα έμεινες;
Τα λόγια σου έχουν νόημα μεγάλο. Μην έχασες την τιμή σου;
’ν είναι αλήθεια αυτό, να πας να τσακιστείς σε βαθύ γκρεμό.
Κοίταξε, μάνα. 'Οπως αστράφτει και φεγγοβολάει ο ήλιος...
έτσι κι η τιμή της κόρης σου αστράφτει.
Μα τότε, Γκόλφω μου, γιατί με κάνεις και σκιάζομαι;
'’λλο ήθελα να πω κι άλλου πήγε ο νους σου.
Την καρδιά μου του 'δωσα, μάνα.
'’κου και μένα, παιδάκι μου, που άσπρισαν τα μαλλιά μου.
Πάρε γι' άντρα σου τον Κίτσο και θα 'ρθει η μέρα...
που θα τον έχεις κρυφό καμάρι σου.
Η αγάπη δεν είναι χορτάρι που βγαίνει έτσι εύκολα.
Είναι δέντρο βαθύρριζο, που αν θελήσεις να το ξεριζώσεις...
βγαίνει μαζί με τη καρδιά.
-Μάνα; -Τι έχεις, παιδάκι μου;
-Μια ζάλη. -Χριστός και Παναγιά!
Βλέπεις τι παθαίνεις με τα μυαλά που 'χεις;
Την ώρα που αυτός ο άπιστος...
(μουσική)
Πού να σ' τα λέω; Σου φέρνω χαιρετίσματα από τον Τάσο.
-’λήθεια, Δήμο; -’μ, τι; Ψέματα;
Μου είπε να σου πω ότι από τον καιρό που χωρίσατε...
-...πάχυνε δέκα οκάδες. -Παίζεις με την καρδιά μου.
Θαρρείς πως όλες οι ώρες, ανιψιέ, είναι το ίδιο.
'Οχι εσύ, αλλά και βασιλιάς να με προστάξει...
δεν ξανάπαω στον Τάσο, να γίνω ρεζίλι.
-Εσύ τον έστειλες, Γκόλφω; -’μ, ποιος; Η Μαρίκα;
Δεν σου 'μεινε στάλα ντροπή και κάνεις τέτοια ρεζιλίκια;
Κάθεσαι και σεκλετίζεσαι για έναν μαγκούφη...
που έτσι που τον είδα μου 'ρθε να του φάω το λαρύγγι.
-’ς είναι ο άνθρωπος καλά. -Καλάμια στα μάτια του.
Γκόλφω;
’ν θες τον Τάσο να ανταμώσεις, σε λίγο θα διαβεί στο φαράγγι.
Πάμε να του στήσουμε καρτέρι και δίχως να το περιμένει...
-...θα πέσει στα χέρια μας. -Τι λες, μάνα;
-Να κάτσεις εδώ που βρίσκεσαι. -Μανούλα, άφησέ με.
-Γιατί δεν θες; -Είναι άπρεπο να τρέχει...
ένα κορίτσι πίσω από τον ψεύτη και να γίνεται περίγελο.
-Πρέπει να πάμε γοργά. -Θα πάω, μάνα.
'Οπου να 'ναι, θα 'ρθουν συμπεθεριά...
κι εσύ θα κυνηγάς τον Τάσο στις λαγκαδιές;
Δεν μ' αφήνεις; Ε, τότε πάω μόνη μου.
-Πού πας, μωρή ζουρλή; -'’σ' την, ’στέρω.
-Τι κακό μου κάνεις; -Σε μένα το κακό.
Ποιος ξέρει; Μπορεί και να πετύχει.
Τι στέκεις, βρε χαζέ και δεν πας ξωπίσω της;
-Δεν το κουνάω ρούπι από δω. -Κάνε μου αυτή τη χάρη.
Θαρρείς πως ζουρλάθηκα να κυνηγώ την κόρη σου, τη τρελοκαμπέρω;
Πήγαινε. 'Ετσι όπως είναι, ποιος ξέρει τι μπορεί να κάνει;
-Γκόλφω, είναι στο σπίτι η μάνα; -Τι τη θες την μάνα μου;
Να σε ζητήσω να μπεις στο σόι μου, παίρνοντας τον Κίτσο.
Δεν πας στην οργή και εσύ και το σόι σου; Η Γκόλφω δεν πουλιέται.
Σας τα χαρίζω και τα βρομολεφτά σας και τα βρομόσογά σας.
-Πάμε, κυρ Θανασούλα. -Τι είπες, μωρή;
’χ, τι κακό που 'παθα η κακομοίρα.
Δεν μου φτάνει η φτώχια μου, να 'χουμε τώρα και ρεζιλίκια.
Εγώ σ' το έλεγα. ’λλά εσύ να μη χολοσκάσεις τη μοναχοκόρη σου.
-’μάν, καήκατε! -Τι τρέχει, ρε Γιάννο;
Ο τσέλιγκας έρχεται κατά δω, θεριό μονάχο.
Μην τον εξαγριώσετε πιότερο, γιατί θα μας φάει όλους.
Και τι του κάναμε και έγινε θεριό;
Θα το μάθεις ώσπου να πεις κύμινο.
Τι έπαθε αυτή η ζουρλή και βρίζει τον κόσμο;
-Ποια είναι η ζουρλή; -Η κόρη σου.
'Η την μαζεύεις εσύ ή σ' την μαζεύω εγώ.
Κόψτε τη γλώσσα σας, γιατί σας την κόβω σύρριζα.
Φωτιά βάζω και σας καίω. Στον διάολο σας στέλνω.
Μια καρδάρα αξίζει το τομάρι σας.
Τι κάθεσαι και μαλώνεις με τις γυναίκες; Παράβλεψε.
Δεν είναι για παράβλεμα. ’υτές θέλουν κρεμάλα.
Εγώ να 'ρχομαι για να τη παντρέψω με τον Κίτσο κι αυτή να με βρίζει;
Ψέματα! Η Γκόλφω μου ποτέ δεν βρίζει.
Τώρα δα την αντάμωσα και μ' έβρισε πατόκορφα.
Είναι που το 'βαλε στα πόδια, αλλιώς θα σ' την έφερναν νεκρή.
Πάμε κι άσε τις κοκορόμυαλες να βουρλίζονται.
Να το ξέρετε, ότι από τον Κίτσο δεν έχετε πια ενδιαφέρον.
Εγώ που είμαι μπάρμπας του, σας το λέω καθαρά και ξάστερα.
Δεν δέχομαι να κάνω ανιψιά μου την πομπεμένη του Τάσου.
-Μας τα 'πρηξες τα συκώτια! -Τι είπες, ωρέ ζαγάρι;
Πίσω και σας έφαγα όλους!
Ντροπή να τα βάζεις μ' ένα παιδαρέλι.
'’σε με, θα του δείξω εγώ ποιον βλαστημάει.
( φωνές)
Δεν πάμε καθόλου καλά.
-’κόμα να φτάσουμε. -Κάνε υπομονή, παιδί μου.
-Εδώ πιο πάνω θα σταθούμε. -Πώς τρέμουν τα πόδια μου.
Κάνε κουράγιο, κόρη μου. Ποιος ξέρει; Μπορεί και να πετύχουμε.
Σ' εκείνο το φαράγγι θα πέσουμε πάνω του. Πατέρας και αγάπη.
Κι έχω μεγάλη ελπίδα στον Θεό πως πάλι δικός μας θα γίνει.
-Μακάρι να γίνει όπως το λες. -Να βιαστούμε, περνάει η ώρα.
-Μπορεί να μας ξεφύγει. -Πάμε, κυρ Θανασούλα.
Πάμε, κόρη μου κι ο Θεός μαζί μας.
Εδώ θα σταθούμε και θα τον περιμένουμε.
-Μη λάχει και ροβόλησε; -'Οπου να 'ναι θα φανεί.
Φοβάμαι μη το βάλει στα πόδια προτού του κουβεντιάσουμε.
Ορκίζομαι στης μάνας μου τα κόκαλα...
πως αν θελήσει να ξεφύγει, θα τον ξαπλώσω καταγής.
'Ερχεται.
Να κρυφτούμε καλύτερα. Μη μας δει και λακίσει.
-Σ τάσου. -Η Γκόλφω.
'Οχι, δεν είναι η Γκόλφω. Είναι το φάντασμά της...
-...που από κοντά σε παίρνει. -Τι θες εδώ;
Τι θέλω εδώ; Και το ρωτάς; 'Ηρθα...
'Ηρθα να βρω τη χαρά μου. Τη μόνη μου ελπίδα.
Τη μόνη μου παρηγοριά. Τον Τάσο μου. Την καρδιά μου.
Σ' το είπα, σ' το παράγγειλα και σ' το ξανάλεω και τώρα.
Να το πάρεις απόφαση. Τη Κυριακή παντρεύομαι την Σταυρούλα.
'Οχι, δεν θα φύγεις.
-Στον τόπο. -Κι εσύ εδώ, πατέρα;
Μη κάνεις πως φεύγεις, θα σε ξα- πλώσω σαν αγρίμι καταγής.
Πατέρα, τι είναι αυτά που λες;
Στάσου πρώτα ν' ακούσεις από τη Γκόλφω, αυτά που έχει να σου πει.
Κι ύστερα πας στην οργή και στην κατάρα.
-Τι θες από μένα; -Πες μου, Τάσο μου.
Τι σου 'φταιξα και μ' αρνιέσαι; Τι κακό σου 'κανα;
Μήπως δεν σ' αγάπησα με όλη την καρδιά μου;
Γιατί με παράτησες σαν καλαμιά στον κάμπο;
-’πολογήσου, αν μπορείς. -Μα, πατέρα...
Σώπα! Γιατί έγινε ακράτητος ο θυμός μου.
'Οταν ήσουν εσύ φτωχός, η Γκόλφω δεν σ' αρνήθηκε.
Ούτε σκέφτηκε να πάρει τον Κίτσο και να γίνει τσελιγκοπούλα.
-Εσύ πώς την ξεχνάς; -Κοίταξε με στα μάτια.
Θυμήσου τι μου 'λεγες μια χαραυγή στο σκάσιμο του ’υγερινού;
Πως αν μια μέρα βασιλέψουν οι αυγερινοί των ματιών μου...
θα βασιλέψει και για σένα κάθε χαρά.
Μα εσύ, πριν πεθάνω με απαρνήθηκες.
’κόμα στέκεσαι; Δεν γονατίζεις μπροστά σ' αυτόν τον άγγελο...
και να ζητήσεις συγχώρεση;
Τάσο, πέταξε πάλι στη πρώτη σου φωλιά που την έπλεξα με πόνους.
-Πες το, Τάσο μου, το ναι. -Πες το, παιδί μου.
'’ντε να 'χεις την ευχή μου. Μη τη παιδεύεις άλλο πια.
Φτάνουν τα φαρμάκια που ως τώρα την πότισες.
'Ελα, Τάσο μου.
'Ο,τι είχα να σου πω, σ' το είπα ορθά κοφτά.
Παντρέψου κι εσύ τον Κίτσο ή όποιον άλλο θες.
Τραβήξου από μένα. Δώσ' μου, πατέρα, την άδεια να φύγω.
Στάσου! Βήμα δεν κάνεις από δω.
Πρώτα μαχαίρωσέ με, μ' αυτό το ίδιο σου μαχαίρι.
Σκίσ' την τούτη τη καρδιά που τόσο σ' αγαπάει.
Κομμάτιασέ την. '’σε με εδώ νεκρή. Κι ύστερα, άντε στο καλό.
’ν θες να σκοτωθείς, να ο γκρεμός.
'Ετσι όπως την έχεις κάνει, μαχαίρωσέ την καλύτερα.
-Τι την φυλάς; -Δεν είμαι Χάρος, να παίρνω ψυχές.
(αστραπή)
’κόμα κι ο Θεός αναστατώθηκε από τον καημό της Γκόλφως...
και μόνο εσύ, σκληρόκαρδο παιδί, δεν συγκινιέσαι.
-'’σε με να πάω στη δουλειά μου. -'Οχι!
'’φησέ με, σου λέω!
Τάσο, θα σε καταραστώ.
Δεν θα πας πουθενά. Θ' ακούσεις πρώτα της Γκόλφως την κατάρα.
-Κι ύστερα πήγαινε στο ανάθεμα. -Μα, πατέρα...
-Σώπα! Πατέρα μη με κράζεις. -Σου μένει μια στιγμή ακόμα.
-’λλάζεις γνώμη; -'Οχι.
Πικρή οχιά, πικρό μαχαίρι να σε φάει.
Τα δάκρια που έχυσα, προδότη, εγώ για σένα...
η κάθε μια σταλαγματιά, κάθε ρανίδα κι ένα φίδι να γίνει δίγλωσσο.
Τρικέφαλη σαϊτα. 'Οπου κι αν πας, όπου σταθείς, αυγή ή μέρα ή νύχτα.
Ξύπνιο, στο κοιμηθιό σου και μέσα στο όνειρό σου...
κατάκαρδα να σε χτυπούν. (αστραπή)
-Στα όρη, στα άγρια βουνά. -Επάνω σου, προδότη.
'Οπου πατείς κι όπου περνάς, χόρτο να μη φυτρώνει.
Να μην ανθίζει λούλουδο, να μην λαλεί αηδόνι.
Και τα κλαριά να ρίχνουν τα πράσινά τους φύλλα.
Και να σκορπάνε τ' άνθια τους, να σκούζουνε τα ξύλα.
'Ισκιος να μην είναι για σένα και τα πουλιά να φεύγουν μακριά.
Πήγαινε τώρα. Γεια.
Κι αν είν' Θεός, θα το βρεις.
’ν είσαι δίκαιος κριτής, καθώς σε προσκυνάμε...
ν' ακούσεις την κατάρα της και πικρά να τον δοκιμάσεις.
(νυφιάτικο τραγούδι)
Τι λέτε, κορίτσια; Θα είμαι όμορφη νύφη αύριο;
-Σωστή κούκλα. -’χ, πόσο χαίρομαι.
Και τι δεν θα 'δινα για να μ' έβλεπε νύφη η Γκόλφω;
-Θα πλάνταζε από τη ζήλια της. -'’σ' την την καημένη.
Τι τη μελετάς; Δεν την αφήνεις στο χάλι της;
’υτό δεν είναι τίποτα. Θα τη κάνω εγώ να σέρνεται.
-Κυρά Σταυρούλα; -Τι θες, Μαριώ;
Ο κυρ Θανασούλας είναι απόξω και σε θέλει.
-Ο κυρ Θανασούλας είπες; -Ναι.
Μια στιγμή να δω τι θέλει αυτός ο γεροξεμωραμένος.
Μπα; Πώς το 'παθες, κυρ Θανασούλα, και μας θυμήθηκες;
Θα σ' έλεγα ''πατέρα'', μα ξέρω πως δεν θες.
-Ναι. Στ' αλήθεια, δεν θέλω. -Να 'σαι καλά.
Δεν περνάς; Δεν έχουμε φίδια μέσα.
'Ηρθα να σου πω δυο λόγια για το καλό σου.
-Πες τα. Να τ' ακούσουμε. -Σταυρούλα...
δεν πρέπει να δεχτείς να γίνει άντρας σου ο Τάσος.
Γιατί χαϊρι και προκοπή ποτέ σου δεν θα δεις.
Τα δάκρια και οι κατάρες της Γκόλφως θα σε φάνε.
Πολύ κατήφορο πήρες και θα πέσεις.
-Δεν το θέλει τ' άδικο ο Θεός. -Δεν αλλάζεις την κουβέντα...
-...μη γίνουμε από δυο χωριά; -Σ' το λέω. Θα σου βγει σε κακό.
Τον καταράστηκα τον γιο μου. Η κατάρα του γονιού πιάνει.
Δεν μου λες, μαγιοχόρταρο σε πότισε η σκύλα...
και απαρνιέσαι για χάρη της τον γιο σου;
Βαγγελίστρα μου κάν' την την σκύλα έτσι να ευχαριστηθώ.
'Εννοια σου και αυτό που θέλει η καρδιά σου αλήθεψε.
’πό προχθές το βράδυ, της σάλεψε ο νους.
Θα την λυπόσουν αν την έβλεπες.
Δεν μου το λες τόση ώρα να χαρεί το φυλλοκάρδι μου;
Στον Θεό που πιστεύεις, τι σου έκανε η κακομοίρα και χαίρεσαι;
Εσύ της έκανες κακό. Της πήρες τον Τάσο από την αγκαλιά της.
-Τι ζητάς άλλο; -Να μ' αφήσετε ήσυχη.
Κι εσύ κι εκείνη η στρίγγλα.
-Τι ήθελε ο κυρ Θανασούλας; -Τον κακό του τον καιρό.
Παντρεύομαι αύριο το πρωί και ήρθε να μου πει να χωρίσω.
Δεν είναι με τα καλά του ο κόσμος. 'Ελα Χριστέ και Παναγιά!
(μουσική)
Γεια σας, λεβέντες μου. Να ζήσετε. Κρασί στα παιδιά.
Να σου ζήσουν, κυρ Ζήση. Καλά στέφανα αύριο!
Καλά στέφανα!
’πόψε θα τα κάνω θάλασσα!
Για το χατίρι τους απόψε τρελός θα ξαναγίνει ο Ζήσης.
’πόψε θα θυμηθώ τα νιάτα μου!
Γεια και χαρά σου, τσέλιγκα!
Να μας ζήσει!
Θεέ μου, απόψε βρέξε κάστανα και χιόνισε καρύδια!
Να ζήσετε!
Και στα δικά σας, τσούπρες!
Για δέστες πώς χαμογελούν. Σαν ψαρόζουμο το θέλουν.
Τσαπερδόνες!
Και τώρα η νύφη κι ο γαμπρός να σύρουν τον χορό!
'’ντε, παιδιά. ’ρχίστε!
(μουσική & τραγούδι)
Τι καλά... Τι όμορφα...
Τι τύχη που την έχω.
-Μα, γιατί σταθήκατε; -Τι θες εσύ εδώ πέρα;
Τι θέλω; Και το ρωτάς;
'Ηρθα...
'Ηρθα να ξεφαντώσω. 'Ηρθα να πω τραγούδια, να χορέψω.
Μη τάχα δεν είμαι κι εγώ κορίτσι στον καιρό μου;
'Οξω από δω γιατί σε ξέσκισα σαν λύκος το κατσίκι.
-Στάσου, Ζήση. -Πάψε, Γεωργούλα.
Σκοτώστε την, την στρίγγλα. Τι θες εδώ, μωρή ζουρλή;
-Μη με κρατάτε! -’φήστε τον.
Τα πέλαγα δεν φοβούνται τη βροχή. Κι ούτε τον Χάρο φοβούνται.
-Κανέναν δεν φοβάμαι. -’φήστε με, σας λέω.
-Ως εδώ και μη παρέκει, μπάρμπα. -Τι λες εσύ, ωρέ; Ζουρλάθηκες;
’υτό που σου λέω. Δεν θα απλώσει κανείς χέρι στην Γκόλφω...
γιατί θα 'χει να κάνει μαζί μου.
Ντροπή, ρε Κίτσο. Τι είναι αυτά τα μασκαριλίκια;
-Σκάσε εσύ. -'Εσκασα.
’ς πάρω τον αγέρα μου, γιατί βρωμάει μπαρούτι.
-Γκόλφω, γιατί ήρθες εδώ; -Κίτσο, ήρθα να πω δυο λόγια...
στον Τάσο και χάρη θα σ' το χρωστώ.
Τι θες; Δεν σ' το είπα χίλιες φορές πως δεν ενδιαφέρομαι;
-Δεν είναι για τα μούτρα σου. -Πες, Γκόλφω, ό,τι έχεις να πεις.
Για σένα, Τάσο, πήρα όλες τούτες τις ντροπές και τις λαχτάρες.
Είναι ανώφελα τα λόγια σου. Τράβα στη δουλειά σου.
Καλά, θα φύγω. Θα φύγω πολύ μακριά.
Κι ίσως να μη με ξαναδείς.
Η ζωή και ο Χάρος αγκαλιασμένοι περπατούν.
Τι είπα; Συγχώρα με, Θεέ μου, τη φτωχή.
Μα, εδώ τι θέλω; Τι γυρεύω;
Είμαι χαμένο πρόβατο μέσα σε ξένη στάνη.
Είμαι ανθός μες στον χιονιά, αρνάκι μες στους λύκους.
Καμάρωσε την, ανιψιέ που κάθεται εδώ πέρα και μας βρίζει όλους.
Γκόλφω, πες το γρήγορα αυτό που έχεις να πεις.
Να 'σαι καλά, κυρ ξάδερφε, με τους καλούς σου τρόπους.
Κλάψτε με, λόγγοι και βουνά. Κλάψτε τον μισεμό μου.
Κλάψε κι εσύ, μανούλα μου, τον αποχωρισμό μου.
Τι ταξίδι μακρινό, η δόλια που θα κάνω.
Το 'θελα και γίνηκε.
Μα, γιατί ήρθα εδώ; Τι θέλω;
’, ναι. Τώρα το θυμήθηκα.
Τι αφηρημένη που ήρθα. 'Ηρθα να πω στον Τάσο το ''έχε γεια''.
Για σένα ήρθα, Τάσο. Για να σε ράνω ανθούς.
Γιατί όταν θα γίνει ο γάμος εγώ δεν θα 'μαι εδώ.
Θα 'μαι ξενιτεμένη.
Τα δάκρια που έχυσα για σένα, να γίνουν βρυσούλες...
να πίνεις, να δροσίζεσαι, τη δίψα σου να σβήνεις.
'Οταν περνάς στον δρόμο σου λουλούδια να φυτρώνουν.
Ο κόσμος να σε χαίρεται.
Οι κλάψες που έκανα να γίνουν τριανταφυλλιές, περβόλια ανθισμένα.
Στον ίσκιο τους να κάθεσαι. Εσύ και η καλή σου.
Κι εσύ, Σταυρούλα μου, τον Τάσο να τον αγαπάς, όπως τον αγαπούσα.
Κι αν δεν μπορείς, δεν φτάνει η καρδιά σου...
σκίσε τα στήθη τούτα και πάρε τη δική μου...
και μ' όλη την αγάπη μου, αγάπαγε τον Τάσο.
’γάπα τον...
’χ, Τάσο μου...
Τάσο!
Παλάβωσα τρεις ώρες να τριγυρνάω στο σκοτάδι.
-Την βρήκες την Γκόλφω; -Ούτε Γκόλφω, ούτε Γκολφάκι.
Τι στέκεις και δεν πας να ξαναψάξεις;
Δεν έσφαξαν! Εδώ θα κάτσω ώσπου να βγάλει ο ήλιος κέρατα.
’χ, την κακορίζικη. Δεν έχω κανέναν να με βοηθήσει.
Τι είναι τούτο που έπαθε το παιδί μου;
Τέτοιο παιδί καλύτερα να το 'τρωγαν οι καλικατζαραίοι.
-Τι είπες, Δήμο; -Τι να πω, ρε θειά;
Μονάχα αυτή αγάπησε στον ντουνιά; Προβατίνες να τις είχα τις αγάπες..
θα 'χα κάνει δική μου στάνη. Εγώ δεν αγάπησα τη κόρη του κυρ Λιά;
Σαν σπάρος χτύπαγε η καρδιά μου όταν την αντάμωνα.
'Ωσπου μου είπε μια μέρα να της αδειάσω τη γωνιά.
'''Ορσε, μωρή ζαβή'', της είπα και από τη σκασίλα μου...
πήγα στο μαντρί, το 'ριξα στο τυρόγαλο και τη κάνω τέζα.
Τ' άκουσες, θειά; 'Ετσι κάνει ο κόσμος που 'χει νιονιό.
'Οχι σα τη κόρη σου, που επειδή αγάπησε, γυρνάει σαν ξωτικό...
μέσα στη νύχτα, στις λαγκαδιές.
(μουσική)
'Οξω από δω γιατί σε ξέσκισα όπως ο λύκος το κατσίκι!
Σκοτώστε την, την στρίγγλα. Τι θες εδώ, μωρή ζουρλή;
Τι θες; Δεν σ' το είπα χίλιες φορές πως δεν ενδιαφέρομαι;
Φύγε! Φύγε! Φύγε!
(τραγούδι)
'’ντε και τη φάγαμε τη νύχτα.
’ς πάει και το παλιάμπελο!
'Ολα για τον γάμο της Σταυρούλας που θα γίνει σήμερα.
Ε, ρε και τι θα γίνει όταν παντρευτώ εγώ!
Κρεμμύδια στη σούβλα, κρεμμύδια ριγανάτα...
-Να μας ζήσεις, Γιάννο. -Χαρά σ' αυτή που θα σε πάρει.
Τι ψέματα! Στην ομορφιά μου και στη παλικαριά μου...
τύφλα να 'χει ο Τάσος!
’λήθεια, για σταθείτε! Πού είναι ο Τάσος; Τι έγινε;
Δεν είναι εδώ; Μπορεί να 'χει πάει προς νερού του.
-Ο Τάσος πολύ μας παρασκότισε. -Τι σου 'κανε, ρε Κίτσο;
Εγώ το ξέρω τι μου 'κανε. Το πώς βαστάω...
και δεν τα κάνω όλα θάλασσα, ένας Θεός το ξέρει.
Είσαι με τα καλά σου ή να φωνάξω παπά να σε διαβάσει;
-Σκάσε. -'Εσκασα.
Ελάτε, σταματήστε. Δεν είναι ώρα για καβγάδες.
-Σταυρούλα, πού είναι ο Τάσος; -Θαρρώ πως πήγε όξω, πατέρα.
Πάω να τον φέρω.
Τι έχεις, Τάσο; Γιατί στέκεις παράμερα από τους άλλους;
Βγήκα να πάρω λίγο αέρα, γιατί με πονάει λίγο το κεφάλι μου.
-Θα είναι από το κρασί. Πάμε. -'Οχι, θα μείνω λίγο.
Δεν κάνει. Ο πατέρας σε γυρεύει. Κι εγώ σε θέλω κοντά μου.
Μη ξεχνάς ότι σε λίγες ώρες θα γίνει ο γάμος μας.
-Ο γάμος μας; -Ναι, Τάσο. Ο γάμος μας.
-Το ξέχασες; -’, ναι βέβαια. Ο γάμος μας.
Μα πού τρέχει ο νους σου; 'Ελα, πάμε.
Κι άλλαξε μούτρα, γιατί δεν σου πάνε καθόλου αυτά που έχεις.
'’ντε, ρε Τάσο.
-Τι έγινες, καημένε; -'Οξω ήταν, πατέρα.
Πήγα να πάρω λίγο αέρα. Μου πόνεσε το κεφάλι μου.
'Εχει δίκιο. Λίγο το πιοτό, λίγο το ξενύχτι...
σίδερο να 'ταν το κεφάλι του, θα πάθαινε. 'Οχι που 'ναι τενεκές.
Δεν μας λες, Τάσο, τι έπαθες κι είσαι νταλκαδιασμένος;
Λείψανο έχουμε εδώ ή γάμος θα γίνει;
Σάμπως δεν στέκεσαι καθόλου καλά.
-Τι θες να πεις μ' αυτό, κυρ Ζήση; -Να, βρε κουτεντέ...
ότι είσαι μια σταλίτσα βαρετός. Κατάλαβες;
'Ελα, χαμογέλασε λιγάκι. Να δούμε τα δοντάκια σου.
Φτάνει πια. Παραξεσκίστηκε το πανί και δεν παίρνει πια μπάλωμα.
-Δεν καταλαβαίνω τι θες να πεις. -'’κου να σου πω...
να μη θαρρείς πως τρώμε λάχανα. Παλιώσανε τα ντέρτια σου.
’πό τα χθες που ήρθε η Γκόλφω, σαν πολύ να μαράζωσες.
Σάμπως ν' άλλαξαν πολύ τα κέφια σου.
-Πολύ ζόρικα δεν μου μιλάς; -'Ετσι το θέλω.
Κι αν δεν σου αρέσει, κάνε αναφορά στον δήμαρχο.
Μη μου λες εμένα δήμαρχο, γιατί τον δήμαρχο τον έχω στο σελάχι.
Για τον Θεό, τι 'ν' τούτα; Δεν μιλάς;
Τι να πω; Ο Τάσος τ' ανακάτωσε και τα 'κανε σαλάτα.
Φτιάξε του λόγου σου χαλβά και κάθισε και φάτα.
’κούστε με. ’φού το θέλετε, ας πούμε τα πράγματα καθαρά.
Κυρ Ζήση, τέτοιο προδότη σαν εμένα, τέτοιο ψεύτη της αγάπης...
ποτέ να μη θελήσεις να κάνεις παιδί σου.
Γιατί, όπως πρόδωσα τη Γκόλφω, έτσι θα προδώσω και τη Σταυρούλα.
-Τίνος τα λες αυτά; -Πατέρα...
καλά θα κάνεις να τον στείλεις από εκεί που ήρθε.
Εμένα δεν μου χρειάζεται πια.
'’ντε, σκορπάτε το.
Γάμος εδώ δεν γίνεται.
Μου 'πες πως τον δήμαρχο τον έχεις στο σελάχι σου.
-Να θυμηθείς τον λόγο σου. -'Οποτε θες, ρε Κίτσο.
Καλά, θ' ανταμωθούμε αλλού.
Η νύφη φτερνίστηκε και σχόλασε ο γάμος.
-Και τώρα πού θα πας; -Πού θα πάω; Και το ρωτάς;
Στην Γκόλφω, στην αγάπη μου. Σήμερα θα γίνει ο γάμος μας.
’, ρε μυαλό που το 'χεις.
-Εσύ δεν έκανες τα προξενιά; -Εμ, ποιος άλλος;
-Και πού είναι η πληρωμή μου; -Πάρ' την, παλιοτόμαρο.
Δεν πάμε καθόλου καλά.
(μουσική)
-Γκόλφω; -Βαγγελίστρα μου, ο Τάσος.
-Πού είναι η Γκόλφω μου; -Εγώ ρωτάω εσένα να μου πεις.
’π' τον Θεό να το βρεις, το κακό που μου έκανες.
Θεια ’στέρω, μη με καταριέσαι. Μετάνιωσα.
-Ξαναγυρίζω στη Γκόλφω; -Το λες αλήθεια;
Ναι. Να παρακαλάς τον Θεό ζωή να μου χαρίζει...
γιατί γαμπρός σου θα γενώ. Παιδί σου θα με κάνεις.
Θεέ μου, μεγάλο το όνομά Σου και τα έργα Σου.
Τα 'δες; Μόνο τα γένια του σπανού δεν γίνονται.
Πού είναι; Θέλω να πέσω στα γό- νατά της, να της ζητήσω συγχώρεση.
Η Γκόλφω είναι χαμένη από χθες. Ο πόνος την έκανε συντρίμμι.
-Κανείς δεν ξέρει πού είναι. -Σίγουρα θα 'ναι στον πλάτανο.
Εσείς ετοιμάστε τα όλα. Σήμερα κιόλας θα γίνει ο γάμος μας.
Ε, ρε τι έχει να γίνει; Θα καεί το πελεκούδι! Θα το κάψουμε!
Βαγγελίστρα μου, κάνε το θαύμα σου.
Είδες που το λέει και το τραγούδι;
Καινούρια αγάπη και παλιά με βάλανε στη μέση...
γυρίζω, βλέπω την παλιά, η καινούρια δεν μ' αρέσει.
Φοβάμαι, Δήμο μου. Φοβάμαι μήπως είναι αργά πια.
Μη φοβάσαι. Μ' ένα φιλί του Τά- σου, θα γίνει περδίκι η Γκόλφω.
(μουσική)
Στη ρίζα αυτού του πλάτανου...
ο Τάσος μου μού ορκίστηκε παντοτινή αγάπη.
Εδώ ας γείρω να πεθάνω.
Εσύ, πλατάνι που έγερνες...
όταν εγώ κι ο Τάσος σαν δυο τρυγόνια σμίγαμε...
χαμήλωνες και μας κρυφοχάιδευες και μας κρυφομιλούσες...
να μη σταθεί στους κλώνους σου αηδόνι, να μη πλέξει φωλιά...
μόνο τα χαροπούλια να στέκονται στους κλώνους σου.
Γκόλφω!
Καλό μου φαρμάκι, εσύ θα γιάνεις τις πίκρες μου.
Στον κόσμο εδώ έναν αγάπησε η Γκόλφω, μ' αυτός την αρνήθηκε...
γι' αυτό η Γκόλφω αρνιέται αυτόν τον κόσμο.
Καλύτερα στο μνήμα, παρά σ' αυτόν τον ψεύτικο κόσμο.
Καημένε κόσμε, έχε γεια, προτού να σε γνωρίσω, για πάντα σε χωρίζω.
Γκόλφω!
(μουσική)
-Γκόλφω μου! -Τάσο μου!
Σαν το πουλί το πλανεμένο, γυρνάω πάλι στην πρώτη μου φωλιά.
-Δεν μου μιλάς; -Τι θέλεις τώρα; Τι ζητάς;
Τι θέλω; Στη βρύση που 'πινα νερό, να πιω και να ξαναδροσιστώ.
Θέλω να με συγχωρέσεις για το βαρύ μου φταίξιμο.
-Σε συγχωρώ, Τάσο μου. -Με τη καρδιά σου;
Με τη καρδιά μου.
Είσαι πιο γλυκιά και από τους αγγέλους.
Δεν φαντάζεσαι πόσο ευτυχισμένος είμαι.
-Και τώρα πάμε. -Πάμε πού;
Και το ρωτάς; Στη μάνα σου, στις φιλενάδες σου...
που καρτερούν να σε ντύσουν νύφη. Σήμερα θα γίνει ο γάμος μας.
Δεν βγάζει φύλλα και καρπούς δέντρο που το χτύπησε αστροπελέκι.
’νώφελα γυρεύεις να δώσεις ζωή σε μια νεκρή.
Χαρά δεν δίνει ο Χάρος.
Γκόλφω...
Τι σκοτεινιά...
πώς χάνεται από μπροστά μου ο κόσμος;
Γκόλφω μου, τι έπαθες;
Τι κρύο που κάνει. Πάγωσα ολόκληρη.
Τι έχεις; Πες μου!
Ποιος είσαι εσύ; Είσαι ο Χάρος κι ήρθες να πάρεις την ψυχή μου;
'Οχι, δεν θα τη πάρεις. Δεν θέλω να πεθάνω.
Είμαι μικρή, δεν γνώρισα ακόμα τον κόσμο. Δεν θέλω να πεθάνω.
Γκόλφω μου, δεν με γνωρίζεις; Είμαι εγώ. Ο Τάσος σου.
’, ναι. Ο Τάσος μου.
Για σκέψου. Να είναι μπροστά μου και να μην τον βλέπω.
Πού ήσουν τόσο καιρό; Μου 'παν πως με αρνήθηκες.
Δεν γίνεται να είναι αλήθεια. Πες μου πως μ' αγαπάς.
Γιατί δεν μου μιλάς; Πότε θα γίνει ο γάμος μας;
Σε παρακαλώ, κάνε γρήγορα, γιατί όπου να 'ναι φεύγω.
'Οπου και να 'ναι θα διαβώ τα σύνορα αυτού του κόσμου.
Δεν καταλαβαίνεις; Τρέξε να φέρεις γιατρούς, γιατί φαρμακώθηκα.
Φαρμακώθηκες; Τι λες;
Ναι, Τάσο μου. Μιας κι εσύ με αρνήθηκες, δεν ήθελα να ζήσω.
Τι έκανες;
Τώρα που ξανάρθες, θέλω να ζήσω. Δεν θέλω να πεθάνω.
Γλίτωσέ με, Τάσο μου.
Δεν θέλω να σε χάσω.
Τάσο μου, στην αγκαλιά σου χαρούμενη πεθαίνω.
'Οχι, Γκόλφω μου. 'Οχι...
Γκόλφω...
Γκόλφω μου, μας χώρισε η ζωή, μα θα μας ενώσει ο θάνατος...
Υποτιτλισμός ΛΙΑΝΑ ΔΟΥΜΟΥΛΙΑΚΑ-ΦΟΥΝΤΑ
Dνd Αuthοring www.νideοpress.gr